ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ରେଳଷ୍ଟେସନରେ ବୁଢ଼ିଟିଏ ବୁଲିବୁଲି ଭିକ ମାଗୁଥିଲା । ଯାହାକୁ ଦେଖୁଥିଲା ସେ ତା’ ଦୁଃଖ କଥା କହୁଥିଲା । ପୁଅଝିଅଙ୍କୁ ପାଠପଢ଼େଇ ମଣିଷ କଲା । ଅଥଚ ସେମାନେ ଚାକିରି ପାଇ ତାକୁ ଭୁଲିଗଲେ ।
ଦିନେ ଗୁରୁଜୀ ସେହିବାଟ ଦେଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ସେ ବୁଢ଼ୀଟିର କଥା ତାଙ୍କ କାନରେ ପଡ଼ିଲା । ସେ ବୁଢ଼ୀକୁ ଡାକିଲେ ଓ ପଚାରିଲେ, କ’ଣ ତୁମ ପିଲାମାନେ ତୁମକୁ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି? ବୁଢ଼ି କହିଲା, ନା ନା ଟଙ୍କା ଦଉନାହାନ୍ତି ସିନା । ହେଲେ ଭୁଲି ନାହାନ୍ତି । ମାସକୁମାସ ସେମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଦି’ଖଣ୍ଡ କାଗଜ ପଠଉଛନ୍ତି । ଗୁରୁଜୀ କହିଲେ, ସେ କାଗଜ ମତେ ଦେଖାଅ । ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେମାନେ ଟଙ୍କା ନଦେଇ କାଗଜ ପଠାଉଛନ୍ତି କାହିଁକି? ହୁଏତ ସେମାନେ ତୁମକୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚିଠି ଲେଖୁଛନ୍ତି । ତୁମେ ତାହାର ଉତ୍ତର ଦଉନ । ବୁଢ଼ୀ ଗୁରୁଜୀଙ୍କୁ ତା’ ଘରକୁ ନେଇ ସେହି କାଗଜ ଦେଖାଇଲା । ଗୁରୁଜୀ ଦେଖିଲେ, ସେସବୁ ତୁଚ୍ଛା କାଗଜ ନଥିଲା । ସେସବୁ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଡ୍ରାଫ୍ଟ । ମାତ୍ର ବୁଢ଼ୀ ସେ ଡ୍ରାଫ୍ଟକୁ ଚିହ୍ନି ନଥିଲା କି ତାହାର ମୂଲ୍ୟ ଜାଣି ନଥିଲା । ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମ ସମସ୍ତେ ସେହି ବୁଢ଼ୀଟି ପରି । ଆମ ନିକଟରେ ଡ୍ରାଫ୍ଟ ରହିଛି । ଅଥଚ ଆମେ ବୁଲିବୁଲି ଭିକ ମାଗୁଛେ ।
-ରାଜେନ୍ଦ୍ର
