ଆମେ ଛେଳି ଭଳି ଅନେକ ସମୟରେ ନିଜ କଥା ଚିନ୍ତା ନ କରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ବେଶି ଭାବିଥାଉ। ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଆମ ପାଇଁ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ।

ଗୋଟିଏ ମୁନିବର ଘୋଡ଼ା ଆଉ ଛେଳି ଦୁଇଟି ପାଳିତ ଥିଲେ। ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧୁତା ବି ଘନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଏକଦା ଘୋଡ଼ା ଦୂରାରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ଅନେକ ମୌଷଧି ଦେଲା ପରେ ବି ରୋଗ ଭଲ ହେଲା ନାହିଁ। ଶେଷରେ ଜଣେ ବୈଦ ଆସି କିଛି ଚେରମୂଳି ଦେଇ ମାଲିକକୁ ଏକାନ୍ତରେ କହିଗଲେ, ଏହା ମୋର ଅନ୍ତିମ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା। ଏଥର ଭଲ ନ ହେଲେ ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏଥିପାଇଁ ସପ୍ତାହେ କଣ୍ଟ ଦେଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଛଅ ଦିନ ବିତିଗଲା ଘୋଡ଼ାର ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟରେ ଉନ୍ନତି ହେଲା ନାହିଁ। ଘୋଡ଼ାର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ଅବନତି ଓ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଛେଳି ସବୁ ଶୁଣିଥିଲା। ସେ ବନ୍ଧୁ ଘୋଡାକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ ଜାରି ରଖିଥାଏ। ଉଠି ଦୌଡିବା ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର ଘୋଡାକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଉ ଥାଏ।

ଶେଷ ଦିନ ଛେଳି ବ୍ୟତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଘୋଡାକୁ ବୈଦ କହିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା କହିବା ପରେ ଘୋଡ଼ା କଷ୍ଟେ ମାଷ୍ଟେ ଉଠି ଦୌଡିବା ଆରମ୍ଭ କଲା। ଘୋଡ଼ାର ଆରୋଗ୍ୟ ହେବାର ଦେଖି ଛେଳି ଖୁସି ହୋଇଗଲା। ମାଲିକ ଆନନ୍ଦରେ ଫାଟି ପଡ଼ିଲା। ଦୀର୍ଘଦିନ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇ ପଡିଥିବା ଘୋଡ଼ାର ସୁସ୍ଥତା ପାଇଁ ସାହିରେ ଏକ ଭୋଜିର ଆୟୋଜନ କଲା। ଭୋଜି ପାଇଁ ଛେଳିକୁ ହିଁ ମାରି ତାର ମାଂସ ପରଷି ଦେଲା ମାଲିକ।
ବିଚରା ଆମେ ଛେଳି ଭଳି ଅନେକ ସମୟରେ ନିଜ କଥା ଚିନ୍ତା ନ କରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ବେଶି ଭାବିଥାଉ। ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଆମ ପାଇଁ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ।

–

ପାଖରେ ଥାଇ ବି ଗଧ ଆଖୁର ସ୍ଵାଦ ଜାଣିପାରୁ ନ ଥିଲା