ଜୀବନରେ ଆମେ କାହାକୁ ବିଶ୍ଵାସ କରିବା ଆଗରୁ ବାରମ୍ବାର ତର୍ଜମା କରିଥାଉ। କିନ୍ତୁ ଦୁନିଆରେ ଏମିତି କେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧଭାବେ ବିଶ୍ଵାସ କରାଯାଇ ପାରେ। ସେ କିଏ ?
ବିମାନଟିଏ ପ୍ରଶାନ୍ତ ମହାସାଗର ଉପରେ ଉଡ଼ିଯାଉଥାଏ। ହଠାତ୍ ବିମାନରେ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ତ୍ରୁଟି ଦେଖାଗଲା। ଏକଥା ପ୍ରଘଟ ହୋଇଯିବା ମାତ୍ରେ ବିମାନରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୋକୁଆ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଗଲା। ସେମାନେ ପ୍ରଶାନ୍ତ ମହାସାଗରରେ ସଲୀଳ ସମାଧି ନେବେ। ଏହା ଭାବି ଯାତ୍ରୀମାନେ ଛାନିଆ ହୋଇଗଲେ। ହେଲେ ସେହି ବିମାନରେ ବସିଥିଲା କୁନିଝିଅଟିଏ। ନା ତା’ ଆଖିରେ ଡର ଥିଲା, ନା ତା’ ଭିତରେ ଥିଲା ଆତଙ୍କ। ଓଲଟି ସେ ମେଘମାଳାକୁ ଚିରି ଉଡ଼ିଯାଉଥିବା ବିମାନର ଝର୍କା ପାଖରେ ବସି ଖୁବ୍ ସ୍ଥିର ଓ ଆନନ୍ଦ ମନରେ ବାହାରର ଦୃଶ୍ୟକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲା।

ଆସନ୍ନ ମୃତ୍ୟୁର ବିଭୀଷିକାରେ ପୀଡ଼ିତ ଜଣେ ବୟସ୍କା ଯାତ୍ରୀ ଏଥିରେ ଅତିଷ୍ଠ ହେଇ ପଚାରିଲେ, ଝିଅ! ବିମାନ ଦୁର୍ଘଟଣା ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ତତେ ଡର ଲାଗୁନି? ଝିଅଟି ମୁଣ୍ଡ ହଲେଇ ମନାକଲା ଓ ହସିଦେଇ କହିଲା, ମତେ କାହିଁକି ଡର ଲାଗିବ। ମୋର ମୋ ବାପାଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା ଅଛି। ସେ କେବେ ବି ମତେ କୌଣସି ବିପଦରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଦେବେନି। ଯେତେ ବିପଦ ଆସୁ ସେ ମତେ ଭଲରେ ନେଇ ମୋ ମାଆଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇ ଦେବେ। ମହିଳା ଜଣକ ପୁଣି ପ୍ରଶ୍ନକଲେ, ତୁମ ବାପା କିଏ ? ସେ କ’ଣ କରନ୍ତି ? ଝିଅ କହିଲା, ମୋ ବାପା ଜଣେ ବିମାନ ଚାଳକ। ସେ ହିଁ ଏହି ବିମାନ ଚଳାଉଛନ୍ତି।