ମଣିଷ ଏକ ସୁଖପ୍ରିୟ ପ୍ରାଣୀ। ଜୀବନକୁ ସୁଖ, ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରିଦେବା ହେଉଛି ତା’ର ପରମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ସେଥିଲାଗି କେତେ ଚିନ୍ତା, କେତେ ଯୋଜନା। ସବୁ କେବଳ ସୁଖ ଟିକିଏ ପାଇଁ। ଶାନ୍ତି ଟିକିଏ ପାଇଁ। ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ ବାସ୍ତବରେ ଏଇ ସୁଖ କ’ଣ ? ଏହା କାହାପାଇଁ କିଭଳି ହୋଇଥାଏ।

ଦିନକର କଥା। ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧୂଧୂ ଖରା । ବାଟୋଇଟିଏ ଆସି ଥକ୍କା ମାରି ଏକ ଗଛ ମୂଳରେ ବସିପଡ଼ିଲା । ଦେଖିଲା, ସେଇ ଗଛ ମୂଳରେ ଲୋକଟିଏ ଗାମୁଛା ପାରି ଶୋଇଛି। ବାଟୋଇ ଏହା ଦେଖି ରାଗିଗଲା। ଆଉ ଲୋକଟିକୁ ଡାକି କହିଲା- ତୁ କିଛି କାମଧନ୍ଦା ନକରି ଏମିତି ଗଛମୂଳଟାରେ ଶୋଇଛୁ କ’ଣ ପାଇଁ? ଲୋକଟା ଅଧାନିଦରୁ ଉଠିଥିଲା। ତେଣୁ ଆଖି ମଳିମଳି ପଚାରିଲା- ବାବୁ, କାମଧନ୍ଦା କଲେ କ’ଣ ହେବ? ବାଟୋଇ କହିଲା- କାମଧନ୍ଦା କଲେ କିଛି ପଇସା ତୋ ହାତକୁ ଆସିବ। ଲୋକଟି ପଚାରିଲା- ପଇସା ନେଇ ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ବାଟୋଇ କହିଲା- ପଇସା ହେଲେ ତୁ ଜାଗାବାଡ଼ି କିଣିବୁ। ଘରଟିଏ କରିବୁ। ଭଲରେ ଗଣ୍ଡେ ଖାଇବୁ। ସୁଖରେ ରହିବୁ  ଆଉ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇବୁ। ଲୋକଟି ବାଟୋଇ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ହାଇଟିଏ ମାରି କହିଲା- ଟିକିଏ ଆଗରୁ ମୁଁ ଆଉ କ’ଣ କରୁଥିଲିକି ବାବୁ। ଶାନ୍ତିରେ ହିଁ ତ ଶୋଇଥିଲି। ମୋ ସୁଖନିଦ୍ରାକୁ ଆପଣ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ସିନା।

-ରାଜେନ୍ଦ୍ର