ଅନେକ ସମୟରେ ଆମେ ଭଲ କାମ କଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଖରାପ କଥା ଯୁଟୁ ଥାଏ। ସେହିଭଳି ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଯଦି କିଛି ଖରାପ ବା ହୀନ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ତାହା ପାପ ନୁହେଁ।
ଥରେ ଦୁଇଜଣ ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନି ଏକ କାମରେ ଚାଲିଗଲେ। ବାଟରେ ନଦୀଟିଏ ପଡ଼ିଲା। ସେମାନେ ନଦୀ ପାର ହେବାକୁ ଯାଉଥିବା କିବେଳେ ସୁନ୍ଦରୀ ଯୁବତୀଟିଏ ଆସି ତାକୁ ବି ନଦୀପାର କରିଦେବାକୁ କହିଲା। ପ୍ରଥମ ଶିଷ୍ୟଟି ଆଗ ଯୁବତୀକୁ ଦେଖି କହିଲା ନାରୀଙ୍କ ଛାଇ ନ ମାଡ଼ିବାକୁ ଗୁରୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ରହିଛି । ହେଲେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶିଷ୍ୟଟି ଝିଅଟିର ବିକଳ ସହି ପାରିଲାନି। ସେ ଝିଅଟିକୁ ନିଜ କାନ୍ଧରେ ବସେଇ ନଦୀପାର କରିଦେଲା। ପ୍ରଥମ ଶିଷ୍ୟଟି ଦ୍ୱିତୀୟ ଶିଷ୍ୟକୁ ଗାଳିଗୁଲଜ କରୁଥାଏ। କାରଣ ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅମାନ୍ୟ କରିଛି। ପ୍ରଥମ ଶିଷ୍ୟ ଫେରି ଗୁରୁଙ୍କୁ ସବୁକଥା କହିଲା। ସବୁ ଶୁଣି ଗୁରୁ ବି ନିରବ ରହିଲେ। ତା’ପରଦିନ ପୁଣିଥରେ ସେ ଯାଇ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲା ଯେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଶିଷ୍ୟଟି ଅପରାଧ କରିଛି। ସେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରଥମ ଶିଷ୍ୟଟି ଦିନକୁ ଦୁଇତିନିଥର ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯାଇ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶିଷ୍ୟ ବିଷୟରେ ଅଭିଯୋଗ କରୁଥାଏ ଆଉ ସେହି ଯୁବତୀକୁ କାନ୍ଧରେ ବସେଇ ନଦୀପାର କରିଥିବା ବିଷୟ ମନେ ପକେଇ ଦେଉଥାଏ।
ଶେଷରେ ଗୁରୁ ଦିନେ ପ୍ରଥମ ଶିଷ୍ୟକୁ ପାଖକୁ ଡାକିଲେ। କହିଲେ ବତ୍ସ, ତମକୁ ହିଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ହେବ। କାରଣ ସେ ସିନା କେବଳ ତା’ କାନ୍ଧରେ ବସେଇ ଯୁବତୀଟିକୁ ନଦୀ ପାର କରେଇଛି। ହେଲେ ତମେ ସେ ଯୁବତୀକୁ ତମ ମନ ଭିତରେ ବୋହି ଚାଲିଛ। ତମେ ତମ ଅଜାଣତରେ ସେ ଯୁବତୀଟି ପ୍ରତି ଏପରି ଆସକ୍ତ ହୋଇ ଯାଇଛ। ଯାଅ, ତମେ ଯାଇ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କର।
–ରାଜେନ୍ଦ୍ର
